Sonra bişey oluyor ve artık eskisi gibi olamıyorsun...

Birçok soru var kendime soracağım… Hep bir “Nerden başlasam?” endişesi alır içimi, kendime karşı bile tedirginim. Korkularından, endişelerinden ve -en garip olanı- sevgilerinden vazgeçmeye çabalayan insanlarla dolu sokaklar.Ben neresindeyim bu düzenin ne tarafı seçmekle yükümlüyüm Aklıma hükmeden kırılmışlıklarımı yenemez olmuş kalbim Ahh nasıl bir duygu ki bu boğazıma düğümleniyor aklımda çözemediğim tüm sorunlar... Ne büyük hayallerim oldu hayatta nede hırslarım bir canyoldaşım olsun istedim beraber hayata göğüs gerelim diye yakınımda yanıbaşımda olan acılarımda omzunda ağlayacağım sevincimde beraber ... çok şeymiş meğersem vazgeçtim hayat al oda senin olsun yeter ki bir daha canımı bu kadar yakma ... Öğrenmelisin güzel kalbim herkes kadar onun kadar yaşamayı kendini bırakmadan Yaşayamıyorsan bile rol yapıcaksın usul usul alışıcaksın onsuzluğa hayallerinin yıkılışını sukunetle izliceksin. Başkaları sevecek sevdiğini de kim bilir daha da mutlu edecek sindireceksin! alışacaksın ...! Hayatta insanlardan yılandan akrepten kaçar gibi kacacaksın... Kalbim; İnsanlar anlamazlar seni kabul ediceksin HAYAT; kör sağır dilsizdir... Sen kendin için, içindeki zehri dışarıya atmak için yazacaksın ...